අනේ අර සඳ තාම අඬ අඬ
හිඳියි මා හොරැහින් බලා
ඇයට මම කවි නොලිය හිටියොත්
එවනවලු ඈ කළු වලා

විටින් විට සඳ වහ ගනියි වත
වෙලා-ගෙන ගත කලු වලා
මට මොකෝ වෙත ඈට කවි නැත
යවමි සේරම තරු බලා..

මට මෙතනට පෙණෙනා සඳ
නුඹටත් ඔතැනට පෙනේද ?
මට කරනා විලසට ඇය
නුඹටත් ඇහැ ඉඟි මැරේද ?

අනේ මගෙ ජීවිතේ
හොදම කල නැති වුණේ
ඇගේ වරදින් නොවේ
මගෙම වරදැයි සිතේ

ලිවුවොතින් දහ පදක් අද මම
ඉන් අටක්වත් තවම නුඹ ගැන
එකක් වත් නෑ අනේ මං ගැන
ඉතුරු දෙපදෙත් ආදරේ ගැන

මීට ඉස්සර කලට පෙරකදි
නිකං ලියැවුනි නුඹ නමට කවි
ඒත් දැන් මේ ඉඳල ලඟකදි
කවියකට, බාගෙකුත් මට මදි

ඊයෙ වගෙ මින් පෙරත් දවසක
වළාකුළු ඉර ගිලපු සවසක
නුඹට මතකද හැඩුව නුඹ මම
ගාලු මුව දොර වෙරලෙ අයිනක

ආදරෙන් සිටි එදා
නුඹ දුරක ගිය නිසා
හිත මැද්දෙ දුක තියා
කවි නැත්තෙ නුඹ නිසා

අරා මා සිත
පුරා පෙම් කවි
පටලලා

සරා සද කිම
නිදනු අද දින
වලාකුළු යට
සැගවිලා

වෙරළ වෙත සපැමිණෙන රළ පෙල
මකනු දැක මග සලකුණු
එකම තැන දහ දොලොස්වර යයි
අතින් ගෙන වෙන පෙම්බරූ

ඉසනිකට වැවු මහල්ලන් වෙති
තැනින් තැන මධුවිත බිවූ
රලට දොස් නගමින් හඩති උන්
පෙරදි එකකට පෙම් කෙරූ...

හදනු බැරි බව දැනගතිමි මම
විදිමි කළ ‍ඒ සියල්ලක්
වැරැද්දක් නෙමෙයි එය මගෙ
සංසාර ගත පුරුද්දක්

මීට සිව් වසරකට ඉහතදි
මගෙ අතින් වුණ වැරැද්දක්
හදන්නට යන විටදි ඇයි මේ
නුඹ ගැනම මට පෙරැත්තක්

සද නේන දා කවිත්
ලියවෙන්නෙ මා අතින්
ගියදාක නුඹ ඇවිත්
පසු දාට සිහිනෙකින්

දගකරන පෙම් කදුළු රළ පෙල
නිබදවම සිත පෙලන කවි පෙල
හැර දමා මොහොතකට දුක් විල
සතුටු වෙමි මම එක්ව මිතු කැල

මිණි කවි - කවි මිණි

මං ලියපු ගොඩක් කවි
පොතක් තුළ තියෙනවා
එකින් එක හෙමි හෙමින්
හෙට ඉදන් එවනවා