සොඳුර
ඔබ පැවසූ පරිද්දෙන්ම
මේ ලොව වඩා සුන්දරය
ඔබ සුවඳ තැවරූ බොහෝ තැන්වල
සිනාසී මල් පිබිදිණ

මා හදේ ශේෂ වූ සියම් ආනන්දය...
අත්ලට ගෙන ඔසුකොට...
සොවින් පෙළෙන ,
අනන්තවූ,
විශ්වයේ,
තවරමි...

ජීවිතය නිශ්ඵලයයි හැඟුණු අවස්ථා දෙකක් විය...
එකක්,
ඔබ මා වෙන්වුණු මොහොතය,
අනෙක,
මට මා මුණගැසුණු මොහොතය...

විශ්වයේ රෞද්‍රම බන්ධනයට හසුවී සිටියේය ඔහු...
ආදරය කිසිදා නොලබන්නට කවියෙක් ව සිටියේය ඔහු...

මා කවි ලියන කල අහස යට වෙහෙසින්
බලා හිඳියා ඈ තරුවකට වී රහසින්...

දිලෙන මුදු තාරකා බැඳී ළංවී,
රටා තවරා අහස්තලයේ
තමන් අසලින් හිඳින තරුවක,
නැත කිසිම තරුවක් විසින් දුටුවේ
ගයන මුත් නේක තුටු ගී,
නඟා සත්සර ගුවන් තලයේ
ඔබේ හදවත තනිව හඬනා,
සියුම් මුදු හඬ මට ඇසේ...

සබඳ මේ නුබගැබ
මහා හඬ දි මතුදින
මඟහැරී තනිවුණ
කවියෙක් සොයා - වැළපෙනු ඇත...

මළ හිරු සිඳු මත දුක දියකර හැරියාවේ
අඩ සඳ කඳු මුදුනේ සැඟවී හිඳියාවේ
තරු කැට එකිනෙක ගිලිහී පොළොවට වැටුනාවේ
ඔබ එන තුරු මා තනිවී සිටියාවේ

වතුසුද්ද මල් ගහක් යට
ඉඳුවා තිබෙන රතු රෝස මල් පඳුරක් වෙත
එහි හටගත් මල් පොකුරක් වැන්න
ප්‍රේමය...

වියළී ගිය වැලි කැට අතර නූපදින වග ප්‍රේමය
මඟ හමුවෙන අනන්ත වාරයක
පවසා තිබුණි සුළඟට!

---------------------------------------------------

අහස් දියෙන් පිරී ගිය
ඉතා විරල ඝන වළාකුලක්
ගසාගෙන විත් සුළඟට
මහා කතරකට හරි ඉහළින් නැවතී හිඳින!

මා සබඳ,
වළාකුල
පාවී පාවී යනු මැන ඈතකට
ඈතින් පෙනන මිටියාවත දෙසට

ගඟ දිය දොළෙන් පිරී ගිය
ඒ මිහිරි මිටියාවේ හිඳ
හෙලනු මැන තුටු කඳුළක්
නොපෙනෙනා මුත් මා නෙතට
ගයනු මැන තුටු ගියක්
තුරු වැල් මල් පඳුරු ගැන
නො ඇසෙනා මුත් මා සවනට

නුදුරු දිනෙක
මා නොදන්නා නුහුරු තැනක
ප්‍රාණය වියැකී ගිය මගේ මෘතදේහය
ඔබ යනෙනා අතරමඟ ඔබට හමුවෙයි...

අඩවන් සිනාවකින් සැරසී ගිය
මගේ සුදුමැළි මුහුණත දෙස
කුළුඳුල් සිනාවක් හෙළනු මැන

විසිවී ගොස් කැබලි වෙන්වූ
ඔබේ දයාබර මතකය
මිය යන මොහොතේ
අවසානයේ මට සිහිවිය

එතැන් පටන් ඔබ යනෙනා අතරමඟ
ඔබ හට තනියක් දැනෙනා මොහොතක
විසිරී හිඳින අහස දෙස බලනු මැන

අකාශය පුරා දියවී ගිය මගේ විඩාබර ආත්මය
වළාකුළකට නැඟ
සිසිලක් වී ඔබ සමඟ පැමිණෙනු ඇත.

යළිත් ඔබ පෙර මෙන් මෙහි පැමිණෙනු ඇත
මීදුම් සේළ අතරින්
මොළකැටි සුළඟක් සේ
පිණිකැට වැස්සක් සේ

නිල් අහස කොයිතරම් දුරයිද?

ඒ තරම්ම ඔයා මට ළඟයි...

සුවඳ මල් පිපී තිබිණ

වසන්තය පැමිණි දින...

එතැන ආදරය පිරී තිබිණ

ඔබ මා මුණගැසුණු තැන...

එවිට එය ආදරය මෙන්

ඔබට ඇසෙන්නට විය

සුසුමකින් ඔබේ හදවත

වෙලී තිබෙන්නට විය

ඔබත් මමත් අප දෙදෙන

අතීතයේ එක් දිනෙක

වයනු ලැබූ බටලී හඬක

කල්ප ගණනකට පසු ව

ඔබට එසේ අසෙන්නට විය...

සොඳුර,

ඔබ මා හදවත සිපගත් තැන

මා සිහිනෙන් අවදිව බලන කල

කවියක් ඉපැදී තිබිණ

ළපටි ව

දියවී ගොස් අහස් කුස,

වර්ෂාවෙන් හදවත පිරී ගිය සද,

ඔබ ගැන මතකය සිහිවී,

සිහිනෙන් මා හඬනා කල,

නෙතු අග මතු වූ කඳුලක්,

පුරන්වූ කතරකට බට,

මහා මේඝයකැයි ඔබ කීය....

තවත් වරක් අඳුරු වී සඳ,
පායා ඒ පසළොස්වක දින..
දෙබෑ කර හද අඳුර,
වලාකුලෙන් බැස එන්න...

සබඳ...
මට කවියක් ලියා දෙන්න...
මා වෙනුවෙන්...
මා එය මලක් කර ඇගේ හිසේ ගසන්නම්...
මෙතෙක් කල් මා...
ලියු කවි පරවුණා...

ගිනි රැසින් පිළිස්සී ගිය මහ පොළොව මත වර්ෂා ඇද හැලෙනු ඇතිය සිතා දෘඩවු පොළොව මත ප්‍රාණය ඉහිරවමි...

පිපාසයෙන් පත්‍ර වැහිරී ගිය වෘක්ෂ මත ලා දළු පිපෙනු ඇතිය සිතා කුශවූ වෘක්ෂ මත ස්නේහය තවරවමි...

ක්ලේෂයෙන් වැහිරී ගිය මිනිස් සිත් නිවී සැනසී යනු ඇතිය සිතා බොරවූ මිනිස් හදට ප්‍රේම කරමි...