ඇගිලි තුඩු අගින් රහසින්
පිරිමදිනු මැන මා හිස
අකුනු සැරයක් ව එකවිට
පතිත වනු මා කොපුලට
ලොලීටා
උස් සිහින් නිතඹට
පුලුල් මෘදු උකුලට
සංයමය නැති එකයි හොද
සයනයක් නැති එක තමා වරද
ලොලීටා
සිහින් බෙදුම් රේකාවක
දිග පලල මනිමි මම
ඉස්සුනු කොකුම් තුඩු අගක සිට
රතුපාට සායම
දෙතොල්වල
බිදක්වත් නැති තරමට
උරා ගමි මම ,
ලොලීටා
අන්න ඒ වෙලාවට
ඇස් අගිසි වල කදුල
දියමන්ති පරාදයි මට
ලොලීටා
Showing posts with label කවිකාරි. Show all posts
Showing posts with label කවිකාරි. Show all posts
February 12, 2016
February 1, 2016
June 27, 2011
December 27, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)