එදා සහ අද

එදවස
ප්‍රාර්ථනාවේ
වසන්තය විය
මෙදවස
බිඳුණු පැතුමේ
ශීත ඍතුවය

අකැප ආදරය

අහපන් ආදරය
එන්න එපා
නුඹ හිතට
හිත අකැපයි
උඹට

ආත්ම ශක්තිය

අඳුරේ අතපත ගා

අසීරුවෙන්

සොයා ගත් විගස

මගෙන් උදුරාගෙන

නැවත අඳුරටම

විසිකලහ

ඔවුහු

එය

සාපය

වියැකෙමින්
මතුවෙමින්
දුකම මා
වැනසූ කල
මරණයට හඬ ගසා
දෙනෙත් පියා ගන්නවා හැර
මන්දස්මිත් වැගිරෙන
දෑසකට
කුමට නම් තව
කවි ගොතන්නද.....

හිතේ සමාධිය

හුදකලාවද
ස්වර්ගයක්
නොවුනු තැන
අනේ මගේ
හිතේ සමාධිය
පෙති ඉහිරුණු
මලක් වගේ...

ජීවිතය අපරාදෙ

අරුත් සුන් ජීවිතය
ගෙවී යයි නොකියාම
අපරාදෙ මගෙ කඳුළු
කුමකටද දුක් සුසුම්
ජීවිතය ගෙවෙන වග
දැන දැනම ඉඳුරාම
සිනහ මල් දම් ගොතන
කවි වදන් තව කුමට

ඉටිපන්දම

පුරෝගෙන ඉටිකිරි
නෙතෙහි
බලා සිටින්නේ
නුඹ හඬන්නද?
අඬන්නට එපා නුඹ
අඬන්නට වේවි අපිටත්
දෝරෙ ගිය විට
ඉටිකිරි
මේසය පුරාවට..

අතීතය

සත්තයි
නුඹ ළඟ
මං
හරි
අසරණයි...