ක්ෂිතිජයේ යතාර්ථය

සොඳුර නුඹ සයුරකි......
ආදරය, සෙනෙහස දෝරගලනා
ගිලී සිටින්නට සදාකල්, ඒ ආදර සයුරේ
සිතුවත් මා....
වටහා දුන් විට ඔබ, හිරු සයුරේ නොගිලෙන බව
වටහා ගත්තෙමි... ක්ෂිතිජයේ යතාර්ථය.........

පුරහඳක් වෙලා

නුඹ

එළිය දුන්

හැම දාම

හිතට ආ

හැම දේම

කියන්නට

හිතුනාම

එදාම

අමාවක.....

නුඹව
මගෙ කරගන්න

මම විඳපු දුක්....

නුඔව

මගෙ වෙලත්

තව

මම විඳින

දුක්......

ඔන්න කිවුවා
සිත්තරාට
මගේ සිතුවම
මටම ඕනි...

දුක..

ඉපදුන නිසාවෙන්ම
උහුලන
කරුමය නිසාම
විඳවන
අප්‍රසන්නම
හැඟුම් සමුදාය....

තනිකම

තනියම අහසට නැගුණ ගහකින්
උඩට ආපු තනි අත්තක
තනිකඩ කුරුල්ලෙක්
තනියම ඉදගෙන
තනි වලාකුළක් තියෙන
අහස දිහා බලාගෙන..

පළිගැනීම

සිහිනයක  අතරමග
අත් හැරුණූ කවි පදය
සිත් විලේ මල් අතර
රැඳි බඹර තුඩ වැන්න,

කවි අකුරු නොම දන්න
හිතට කවි සිත දුන්න
කවි හිතෙන් පලි ගන්න
කවිකාරි නමුත් මම

පන්සල්

පිංකම් නැති
උත්සව ඇති
ධර්මය නැති
ආතල් ඇති

සැබෑව..

සිනාසෙන්නට වෙර අරන්..
කොපුල් සැලුවෙමි මදහසින්..
දත් විලිස්සා වියරුවෙන්..
බලා ඉන්නවා කැඩපතින්..
සිනාවත් මා හැර ගිහින්.....

පැයක්

රන්පාට පුරහඳ
සිනාසෙන මදහස
ඉඟි කරන දෑස් කොන
උණුසුම් දෙතොලට
සිරවුන පයෝධර

මද අඳුර කැටිවුන
චිරි බිරි හඩින්   නැලවෙන
පැල්ලමින් ඔපවුන
ලාබ කුටියක
ඔවුන් සැනහෙන

පසුම්බිය ඉඟි කරන
දුරට යන උණුසුම
බොහෝ කලකට ළං නොවෙන
දිර්ඝ චුම්බනය
වේලාව හැගවෙන