ගිනි රැසින් පිළිස්සී ගිය මහ පොළොව මත වර්ෂා ඇද හැලෙනු ඇතිය සිතා දෘඩවු පොළොව මත ප්‍රාණය ඉහිරවමි...

පිපාසයෙන් පත්‍ර වැහිරී ගිය වෘක්ෂ මත ලා දළු පිපෙනු ඇතිය සිතා කුශවූ වෘක්ෂ මත ස්නේහය තවරවමි...

ක්ලේෂයෙන් වැහිරී ගිය මිනිස් සිත් නිවී සැනසී යනු ඇතිය සිතා බොරවූ මිනිස් හදට ප්‍රේම කරමි...

රළු හිරු රැස් ද,මුදු සඳ රැස් ද...
දෙතැනකින්...
පොළොවට බැස...
එකසේ අතුරුදන් වෙති...

අතීතයට ගොස් මා මැරූ,
ඝාතකයා මමය...
මළකඳත් මමය...
වර්ථමානයට විත් මා බිහිකළ,
වින්නඹුව මමය...
බිළිඳාත් මමය..
නෂ්ට වූ මමය..

උපන් විට කෑ ගැසූ හඬ,
මරණ්යේ මර හඬ,
එකට එක්වී,
උපේක්ෂාවයි,අනාගතය...
දුකක් නැත,සතුටු නැත.

ගුරු සෙනෙහස

මවු කිරි පෙවූ මගෙ අම්මා හැරුණු කල

සිප් කිරි පෙවූ ගුරු අම්මා සඳකි මට

ගත දා බිඳු සැලූ මගෙ පිය හැරුණු විට

නැණ දා බිඳු සැලූ ගුරු පිය හිරුය මට

ප්‍රාර්ථනාවක්

මෛත්‍රී බුදු හිමියනේ

නිවන් දුටු දා ඔබේ සසුනේ

අපේ අම්මයි තාත්තයි

විහාරේ පිපි මං

ලොකුම අරලිය කිනිත්තයි

උමතු කත

තුෂර පිනි බිඳු හඬ නගා

සීතලේ ගීතය ගයන්නේ

බස් නැවතුමේ රළු පෙරවුමේ

කවුද මේ නිදි සුව සොයන්නේ

මම මගේ.......

අතක් නැති හිඟන්නෙක්

පයක් නැති හිඟන්නෙකුට

බැණ වදී

&අනිත් කකුළත් කැඩියන්

මගේ පොට් එකට ආවට*

නික්ම යමි

අවසරයි මට යන්න

හිත බිඳුපු රත්තරන්

අලුත් ලෝකෙට මගේ

ඉඳුල් ප්‍රේමෙත් අරන්

පිය රිදුම්

ඇයි සමනලී දුර ඉගිලුණේ

සිත රිදෙන බව දැනදැන මගේ

මමම දුන් වෛවර්ණ අත්තටු

සලා ඉගිලී ඇයි ගියේ

බැඳීම

මායිමේ වැට බැඳෙද්දී

බිඳෙන්නේ සිත් පවුරමයි

කට පුරා අයියා කියූ

සිත පුරා මල්ලියි ඇසූ