පිළිවෙළ

පරවෙනා හැම මලම
බිම වැටෙන්නට පෙරම
කඩනවා නම් හොඳද
හැඩි නොකර ගේ මිදුල

හදවතේ විදුලිය

නවතින්න හිතන විට
කඩා හැළෙයි කාන්තියක්
ඇස් පසාරු කළ
හදවතේ විදුලිය ඉතිරි කළ
අමුතුම කාන්තියක්

ඔබ කොහේවත් නැති
මට නැවතීමක්ද නැති

සෞඛ්‍ය

තලුමරමින්
අරක්කු
බුදියි සුදුළුණු
කට ගැස්ම

ප්‍රේම අංශු

ඔබ දිරා ගිය පත්‍රයක්
ඈත ගැඹුරු මුහුදක
අංශු ලෙස පතිත වුණ

හඳට බැනීම

උඩ බලාන බැන්නා හඳට
හඳට හොරන් පෙම් බැඳි මම
නැහැ සැලුනේ ඒ සඳවත
කෙල ගහගෙන මම මුහුණට

පෙම් සිත

මිහිමඬලේ ඉම සොයා
දුරට පියමන් කරන
පාට දේදුන්නක නැගි
හිරුට ඉනිමන් බඳින...
නුඹ දොඩන පෙම් කතා
හදවතේ පැල් බඳින
කළුවරට ආවඩා
ප්‍රේමයේ සැරිසරන...

අතීතය යළි නොඑන හිංදා

හද තද කොට
දෑතින් අල්ලා
දුකට සිනාසෙන්නෙමි
කඳුළු කැට උණු
නෙතට නුහුරු හින්දා.

සෙමට කෙමක්

වැස්සක් ඇවිල්ලා
වැස්සට තෙමිලා
කැස්සක් හැදිලා
කැස්ස වැඩි වෙලා

ඔන්න මං අඩනවා

මගේ හිතම රිද්දල
බිඳෙන් බිඳ
එක පිට ඇවිත්
ඇස්වලින්
කඳුළු කැට
පනින්නට හදනවා
දකිනවුන් දැකපුදෙන්
ඕනෙකක් හිතපුදෙන්
එහෙම නම්
ඔන්න මං අඩනවා

නික්මීම

අදිසි නිල් හරිත් වරුසාවක
අතරින්
ඡායාව නුඹෙ බොඳ වූ මීදුම් දුමාරයෙන්
හිනැහුනු
එහෙත් අද?
හිනැහිච්ච වස්සානය නැවතිලා....
ඇදහැලුනු අයුරින් ම
නොකියාම
ගිහින්.