June 22, 2012

කුමුදුණියන් සුපිපෙන
තනිකම හඬවන
සීතල නවම් මහේ.............
නුඔ ගැන මතකය
වද දුනි මසිතට
එන්නේ කවදා මෙහේ...........
ගිනි අවි තුරුලුව
වැහි අව් නොදැනුන
ආදර හිමි සඳුනේ...................
නුඔගේ ආදර
උරහිස අද්දර
ඉන්නයි මඟ බැලුවේ...............
රට දැය සමයට
ඔය හිත දුන්නට
තරහක් නොමැත මගේ.............
කඳුලක් ඉඳහිට
නෙතු මත උන්නට
මම ආදරෙයි අනේ.................

6 ක් විඳලා.:

ගිමන් නිවන්නා said...

අපූරුයි!

චූටි බටපොලයා said...

පාලු තනිකම නැතුවාම නොවේ
මගෙ රටට මං
ආදරෙයි ඔබට වාගෙම.....

අසුරයා said...

Good & nice

කෝඩුකාරයා said...

ලස්සන පද ගැලපුමක්............

ලකී වික්‍රමසිංහ said...

මගේ එකල යෙහෙළියක් ලියූ කවියට පිළිතුරු ලෙස ලියූ කවියක් මේ. මේ කවි ලියවිලා වසර දහයක් පමණ වෙන නිසා මිතුරියගේ කවිය හරියටම මතක නෑ. ඒත් ඒ කවියත් තිබුණා නම් වඩා හොඳයි කියා හිතුණා.

දහවල් රෑ දින පුරා- මං නුඹ හා හිනැහුණා
සත්තයි රන්කඳ මතකයි අප අතිනත් ගත් එදා
පුංචි ගෙපැල හැඩ කළා දූ කුමරිගෙ මුතු සිනා
සිතකින් නොව උතුරු කරේ ඉන්නෙ මං අවි දරා
වෙඩි රැව්දෙන තල් අරඹේ ජීවිත අද තනිවෙලා
මවුපියන්ද නෑ සියන්ද ඇත උන්ගෙන් වෙන්වෙලා
බලන්න ඒ දෙස සොඳුරියෙ මායාවන් සිඳ දමා
මේ ගිනි දැල් නැතිවෙලා සාමයෙ මල් පිබිදෙනා
මතු දිනයක ගම එන්නම් ඔබ වෙත යළි පියඹලා
එතකල් මගෙ රන් තිළිණය
තුරුළු කරන් දූ කුමරිය
පතන්න සොඳුරියෙ මවුබිම
එකළු කරන ඒ සාමය.

Chandi said...

හරිම අපූරුයි!

Post a Comment